“...sevgi her sorunu çözer.”
Saçlarına ak düşmüş kadın, nazik ve kararlı sesiyle seslendi:
“Şimdi yazmak zamanı, kâğıdı kalemi alın ve yazın!”
 |
| Dijital Kitap |
“Ne yazacağım?” diye sordum.
Düşündü:
“İlk aşkını” dedi.
“İlk aşkım mı?”
“Evet!”
“Çok kolay” dedim içimden, “Hemen yazarım şimdi.”
Kalem elimde düşündüm, uzun süre hafızamı yokladım. Hayatıma giren erkekleri hatırlamak için kendimi zorladım.
A! O da ne? Hiçbiri ilk aşkım değildi. Hatırladığımda hiçbir coşku hissetmedim.
Aman Allah’ım! Yoksa ben hiç aşık olmadım mı?
Başım döndü. Gözlerim karardı. Elim titremeye başladı. Gözyaşım aktı akacak, neredeyse ağlayacağım.
“Hişt!” dedim kendi kendime, “Kendine gel kız, ne oluyor sana?”
İçim acıdı. Her yere benden önce giden gölgem, bu yüzden hüzünlüymüş. Aşksızlığın karanlığı çökmüş üstüme, bocalıyorum.
“Hangisi ilk aşkımdı?”
“Benim”
“Biri bana mı seslendi?”
“Evet, ben seslendim.”
“Sen de kimsin?”
“Ben senin ilk aşkınım Küçük Kız.”
“İlk aşkım mı? Adını hatırlayamadım.”
“Kırmızı Kurdele!”
“Aa! Evet, hatırladım.”
İçime sevinç doldu. Gözlerim parladı. Yüreğimdeki coşkuyla kahkahalar atmak istedim. Unutulmuş bir dostu, bir aşkı, bir aşığı hatırladım. Elim titremiyordu artık. Sanki sihirli bir kalem tutuyormuş gibi yazmaya başladım.
